جمهوری اسلامی یک حکومت شخصی نیست؛ یک نظام انقلابی است که برای جابهجایی و انتقال رهبری از پیش تمهیدات و سازوکارهایی در نظر گرفته و وقتی تحت فشار قرار میگیرد، بهجای فروپاشی، منسجمتر می شود.
جزئیاتبحران کنونی، نخبگان سیاسی ایران را واداشته تا مهمترین شرطبندی سیاست خارجیِ یک دههٔ گذشته را دوباره ارزیابی کنند: این باور که تعمیق اتحاد با روسیه و چین میتواند سپری راهبردی در برابر فشار غرب فراهم نماید.
جزئیاتترامپ در حالی به حملات تازه علیه ایران فکر میکند که از موفقیت عملیاتهای نظامی سال گذشته روحیه گرفته است. آیا ممکن است او در آستانهٔ اقدام نظامی تازه، دچار اعتمادبهنفس بیش از حد شده باشد.
جزئیاتهدف اصلی حکومت چیزی نیست جز کنترل اجتماعی از طریق انزوا. حکومت دریافته که سانسور ساده در برابر جامعهای آشنا با ابزارهای دورزدن کافی نیست. پاسخ، ساختِ شبکهای ملی است که امکان کنترلِ جزئی و نقطهبهنقطه را میدهد.
جزئیاتاگر گمان کنیم تشدید فشار به «تسلیمِ بیقیدوشرط» میانجامد؛ زیرا موضوعِ مناقشه فقط اورانیوم نیست. هویتِ بنیادینِ آیتالله است. نوشیدنِ جام زهر تغییر سیاست نیست؛ نفیِ خویشتن است. بنابراین، این جام دستنخورده خواهد ماند.
جزئیاتبهترین سناریو پس از همهٔ این مرگ و ویرانی، شاید یک رژیمِ ملیگرایِ اقتدارگرا و جسور باشد که از قیدوبندهایِ نامحبوبِ رهبرِ سالخورده و دستگاهِ دینی رها شده است
جزئیاتضربهٔ قطع سر، درک ایران را از میزان عزم و اراده آمریکا تغییر میدهد، هزینهٔ سرپیچی را بالا میبرد و در عین حال، درِ مذاکره را -با شروطی متفاوت- دوباره میگشاید.
جزئیاتهیچ کشوری به اندازهٔ ایران شکاف میان رفتار حکومت و آرزوهای جامعهاش را ندارد. حکومتی که میخواهد شبیه کرهٔ شمالی باشد و جامعهای که رؤیای کرهٔ جنوبی را دارد. تا وقتی رابطهٔ خصمانه با آمریکا ادامه دارد، ایران به پتانسیل واقعی خود نخواهد رسید.
جزئیاتمنطقه وارد مرحلهای تازه شده که با رقابت میان دو بلوک نوظهور تعریف میشود: ائتلاف ابراهیمی و ائتلاف اسلامی. چگونگی تحول این رقابت—و نه اقدام بعدی ایران—بیش از هر چیز آیندهٔ منطقه و نقش آمریکا در آن را رقم خواهد زد.
جزئیاتاعمال تعرفهٔ جدید ۲۵ درصدی از سوی دونالد ترامپ، علیه کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی دارند، هند را در موقعیتی دشوار قرار داده و آیندهٔ پروژهای را به خطر انداخته است که از نظر ژئوپولیتیکی و راهبردی اهمیت فراوانی دارد.
جزئیاتهر امیدی برای یک دولت اصلاحطلب که بتواند با فساد، بیقانونی و نابرابری مقابله کند تقریباً از بین رفته است. برندگان واقعی انتخابات همان گروهها و چهرههایی هستند که همین حالا قدرت را در دست دارند
جزئیاتبرای اولین بار در دو دهه اخیر، جریان سیاست عراق از تهران فاصله گرفته و به سمت واشنگتن تمایل یافته است. این میتواند نقطه عطفی در رابطه پرچالش آمریکا با عراق باشد.
جزئیاتایران امروز نیازمند یک نظام تازه و شفاف برای مدیریت آب است. در غیر این صورت، تهران به ویرانهای بدل خواهد شد، و میلیونها ایرانی به دنبال سرزمینهایی خواهند بود که هنوز آب و امیدی برای زندگی دارند.
جزئیاتآنچه شرع بهدنبال آن است، سامانههای دفاعی پیشرفتهای است که تنها روسیه قادر به تأمین آنهاست؛ ولی رابطه با مسکو برای دمشق هزینه دارد
جزئیاتاکنون زمان مناسبی است تا ایالات متحده مسیر آیندهٔ برنامهٔ هستهای ایران را با ایجاد رویکردی تازه و همکاریمحور در زمینهٔ انرژی هستهای در خاورمیانه شکل دهد.
جزئیاتبسیاری در تهران هنوز امید دارند که به جای تلاش جدی برای توافق دیپلماتیک، چین و روسیه ایران را از فشار غرب نجات دهند. اما چین و روسیه بارها نشان دادهاند حاضر نیستند بهای سنگینی برای ایران بپردازند.
جزئیاتمحاسبهٔ آنکارا این بود که با روی کار آمدن یک دولت دوست در دمشق، میتواند سوریه را مطابق خواستههای خود بازسازی کند. اما هشت ماه بعد، چشمانداز پس از اسد نتیجهای معکوس به همراه آورده است
جزئیاتآنچه پیش روی ماست، فصل تازهای از جنگ یمن است: سقوطی در کار نیست، بلکه افسانه حوثیها آرامآرام رنگ میبازد.
جزئیاتمحاسبات سیاسی درباره حمله بعدی، وقتی آمریکا وارد فصل انتخابات میاندورهای شود بسیار پیچیدهتر خواهد شد. در نتیجه، حمله ممکن است ظرف چند ماه آینده رخ دهد.
جزئیاتحتی اگر حکومت ایران جایگزین شود، دولت بعدی یک سرزمین ویرانشده را به ارث خواهد برد. بازسازی آن آسان نخواهد بود و بسیار فراتر از لولهکشی جدید یا کارخانههای آبشیرینکن نیاز خواهد داشت.
جزئیاتبا توجه به رویدادهای پرآشوب چند سال اخیر، کارشناسان بارها ظهور «خاورمیانهای جدید» را اعلام کردند. اما این حرف تا چه اندازه درست است؟
جزئیاتسالها، ایرانیان میپرسیدند چرا کشورشان به برنامه موشکی، نیروهای نیابتی منطقهای، یا دکترین مقاومت نظامی نیاز دارد. اکنون میپرسند چگونه میتوان این دفاعها را تقویت کرد
جزئیاترمانتیزهکردن دوران پهلوی، نه صرفاً حسرتی نوستالژیک، بلکه شکلی از تاریخنگاری گزینشی است که ممکن است به سیاستورزی های نادرست و خطرناک در زمان حال مشروعیت ببخشد.
جزئیاتنبرد اصلی دوران پس از جنگ سرد، میان دو جریان جهانی است: نیروهای «همگرایی و تعامل» و نیروهای «مقاومت و تقابل».
جزئیات